Zaburzenia odżywiania mają podłoże psychiczne i polegają na kompulsywnych zachowaniach w obszarze żywienia. Osoby cierpiące na te schorzenia mają niskie poczucie własnej wartości, skłonność do depresji, czy lęki, które przenoszą na kontrolę swojego sposobu żywienia.
Do najczęściej występujących zaburzeń odżywiania zalicza się: anoreksję (anorexia nervosa, jadłowstręt psychiczny) i bulimię (bulimia nervosa, żarłoczność psychiczna) oraz ortoreksja (obsesja na punkcie zdrowego odżywiania).
Przyczyny i mechanizmy powstawania zaburzeń odżywiania należy rozpatrywać indywidualnie dla każdej chorującej osoby. Lekarz psychiatra i/lub inny terapeuta zwraca uwagę na szereg różnych czynników biologicznych, psychologicznych, osobowościowych, społecznych, środowiskowych i kulturowych pacjenta, które mogą wpływać na początek i rozwój oraz przebieg tych zaburzeń.
Nawet w przypadku pojawienia się pierwszych niepokojących myśli dotyczących zdrowia danej osoby warto motywować ją do konsultacji psychiatrycznej i/lub psychologicznej.
Osoby, u których najbliżsi podejrzewają zaburzenia odżywiania, zazwyczaj na taką konsultację nie chcą się zgodzić, uważając, że: "odżywiam się zdrowo" i "nie dzieje się nic złego", "dobrze wyglądam, jestem szczupła", … Zawsze trzeba mieć na uwadze współtowarzyszenie zaburzeń somatycznych oraz nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych jak również współtowarzyszenie zaburzeń psychicznych, m.in.: obniżenie nastroju, zmniejszenie radości życia, poczucie braku sensu życia, myśli samobójcze, napięcie, lęk, drażliwość, zaburzenia snu, objawy myślenia obsesyjnego i zachowań kompulsywnych.